Geunyoung Yoon, PhD; Seth Pantanelli, MS; Scott MacRae, MD
JOURNAL OF REFRACTIVE SURGERY, Haziran 2008
AMAÇ
Zernike ve Fourier rekonstrüksiyon algoritmalarının, normal ve anormal gözlerin korneal topografilerinden simüle edilmiş wavefront bilgilerinin tanımlanmasındaki doğruluklarının incelenmesi.
METOTLAR
87 normal, 27 keratokonus, 9 penetran keratoplasti (PKP) ve 20 postoperatif LASIK semptomatik gözde 6 mm gözbebeği genişliğinde korneal topografi (Orbscan IIz) toplanmıştır. Slit görüntülerinden elde edilen ham bilgi, daha sonradan 100, 300 ve 500 µm çözünürlükte yeniden örneklenen yükseklik haritalarına çevrilmiştir. Komşu pikseller arasındaki yükseklik farkları, simüle edilmiş wavefront eğim bilgisi oluşturmak için kullanılmıştır. Yükseklik haritasının aynı eğim bilgisinden yeniden oluşturulmasında Zernike ve yinelemeli Fourier algoritmalarının her ikisi de kullanılmıştır. Özgün haritalar ile yeniden oluşturulanlar arasındaki farklar, kalan ortalama karekök (RMS) hata payı ile nicelenen, yeniden oluşturma başarımını elde etmek için kullanılmıştır.
SONUÇLAR
Zernike temelli yöntem kullanılırken, yeniden oluşturmada kullanılan modlar yaklaşık 10. dereceye dek arttıkça, kalan ortalama karekök hata payı büyük ölçüde azalmıştır. Zernike ve Fourier algoritmalarının her ikisi de, simüle edilmiş wavefrontu yeniden oluştururken, normal gözlerde en iyi, PKP’li gözlerde ise en kötü başarımı göstermişlerdir.
KARAR
Test edilen tüm durumlarda, topografi haritalarından simüle edilmiş wavefront bilgilerinin tanımlanmasında Zernike yöntemi Fourier yönteminden daha iyi sonuç vermiştir. 2. dereceden 5. dereceye kadar olan Zernike polinomları bile Fourier yönteminin tüm popülasyonlarından daha iyidir. Bazı anormal gözlerde simüle edilmiş wavefront bilgisinin doğru bir biçimde tanımlanabilmesi için 9. dereceye kadar Zernike modları gerekli olabilir. [J Refract Surg. 2008;24:582-590.]
|